Deze teksten zijn voor jou en iedereen die een inspiratiesessie of lezing bijwoont.
Ben je nog steeds niet uitgelezen?
Later kan je doorscrollen naar mijn uitgelezen blog (nog in opbouw).
Stigma
(Unpublished)
Mijn ontluikende psychische stoornis bracht mij voor een eenmalig consult bij een kinderpsychiater die me indirect duidelijk maakte hoe essentieel het is om psychische afwijkingen verborgen te houden.
Mijn eerste 17 levensjaren samenvatten in één uur bleek moeilijk en de sessie was uitgelopen. ‘Mijn excuses. Maar u kan ook langs hier naar buiten,’ zegt de psychiater. Hij wijst naar het schuifraam, zoals hij klaarblijkelijk vaker doet, en even later, met de gordijnen opzij, verdwijn ik met mijn ouders wonderbaarlijk via een paadje door de tuin naar de parking vooraan, waar een tweede auto naast de onze staat. Zo konden we de wachtkamer vermijden.
Zo zie je maar, hoe een kinderpsychiater in de jaren negentig, uit bescherming tegen stigma met de beste bedoelingen het stigma voedt.
Grapjes
(Unpublished)
‘Hoe slechter mijn mopjes, hoe hoger de dosis.’ Zelfs tegenover de psychiater maak ik grapjes. Mijn snelle reacties zijn leuk, ad rem, maar bij scherpe observators rijst ongetwijfeld de vraag of ze niet misplaatst zijn. Ze zijn vooral impulsief. Zelf bedenk ik me dat dit nog tot mijn gewoonlijke stijl en mijn gevoel voor humor behoort. Zo’n grapjes maken, dat is wat ik wel vaker doe. Dat hoeft me niet ongerust te maken. Niet alles wat ik doe, heeft een psychiatrische grond. Gelukkig kent de psychiater me ook al langer, maar blijft ze scherp observeren.
In opnames is de situatie zo specifiek dat het speuren naar signalen en het interpreteren van gedrag heel accuraat moet. Ja, ook bij mij gaan de alarmbellen sneller af, omdat de psychiatrische context ons alert maakt.
Psychiatrische instelling
(Unpublished)
Wat als de wereld in zijn geheel een psychiatrische instelling was?
Welke diersoorten waren dan de patiënten en welke waren de zorgverleners? Er zijn veel die als zorgverlener in aanmerking komen: buideldieren, chimpansees,…
De luilak is hoogstwaarschijnlijk patiënt… dat denk je maar, misschien is die wel het gezondst van allemaal.
De mens als diersoort is patiënt, absoluut… zeker de kantoormens: die zit de hele dag binnen, doet repetitief werk, praat niet met de anderen oftewel allemaal door elkaar in wat men noemt ‘landschapsbureau’ maar veel ‘landschap’ kan je dat eigenlijk niet noemen…
Deze tekstjes hebben de eindmeet niet gehaald…. ze zijn niet in het boek ‘Bipolair in Beeld’ beland. Het boek is dus beter…
Wil je meer weten over het boek?
Je kan je inschrijven voor de nieuwsbrief en krijgt dan regelmatig een stukje inkijk.
Ontbijt in psychiatrie
(Unpublished)
‘Ik heb er één gevonden, maar weet niet of die goed uitgerust is.’ Voor het eerst in weken heb ik ononderbroken negen uren geslapen, maar fris aan de ontbijttafel ben ik nog niet. Er zijn nog 5 andere weekendgasten. ‘Als ze goed zijn uitgerust, zijn bakfietsen vaak erg duur. Dat is het me niet waard.’
Mijn doel is rust vinden in een gedoseerde hoeveelheid van contacten. De anderen hier zijn sympathiek, je zou er geen psychiatrie in vermoeden. Voor hen is dit een standaard ontbijtbabbel, die in de carrousel(*) past. Ik ben opgenomen in deze afdeling in de vrijheid om te doen wat ik wil. Dat betekent enkel doen waarvan ik zelf geloof dat het goed is voor mijzelf. Ik mag mijn eigen noden als richtsnoer nemen voor de rest van dit weekend. Nu is dat: enkel passieve luisteraar zijn.
(*) over de carrousel kan je meer lezen in het boek ‘Bipolair in Beeld’.
Als er iets niet werkt, ligt dat niet (altijd) aan mij.
(Unpublished)
Ik functioneer niet zoals het hoort, maar ik ben niet de enige die niet werkt.
Mijn bankapp werkt niet, allerlei apparaten werken niet, de regering werkt ook niet zoals het zou moeten.
En telkens vraag ik me af: ligt dat aan mij? Ben ik weer vergeten hoe het werkt? Ik kan niet bij de zaak blijven… juist… maar de zaak blijft er ook niet bij.
Niet alles wat fout loopt, start bij mezelf, bij mijn niet begrijpen, mijn tekort aan focus, onvoldoende volgen, niet goed genoeg,…